Een gevlekte week...

Hallo iedereen !!

Nagadef?
Hier zijn we weer met een verslagje van de week.
Zoals de titel het zegt, het was nogal een gevlekte week in Gambia. We zullen eerst wat over het schooltje vertellen.
Deze week hebben we ons eigenlijk niet zo goed gevoeld op het schooltje. We hadden dagen dat Elien en ik les moesten geven aan 100 kinderen. Niet zo aangenaam dus. We vonden het nog altijd moeilijk om dingen over te brengen aan de kinderen, ze snappen niet wat je zegt en wanneer je hulp vraagt van de leerkracht, zegt hij meestal het antwoord al voor aan de kinderen, zodat ze zelf niet kunnen nadenken. Dit was een beetje frustrerend. Als we vroegen naar feedback over de lessen, spraken de leerkrachten hier vol lof over, terwijl we helemaal niet goed weten of het allemaal echt wel goed is.
Vrijdag, toen we op het schooltje aankwamen, was Aïsha een beetje geïrriteerd. De structuur trok op niet veel, de assembly (tweewekelijkse samenkomst van leerkrachten en kinderen) zou niet doorgaan, wat zij niet kon appreciëren. Dan hebben we met ons zessen besloten dat we achter de lunch met de leerkrachten we een vergadering zouden hebben met hen. We konden dan allemaal ons zegje doen en enkele regels opstellen. Deze vergadering verliep dan toch niet zo als we dachten, omdat de leerkrachten allemaal redelijk stil waren. Wanneer we iets voorstelden aan hen, was dit meteen allemaal in orde. Vooral wij hebben eigenlijk het woord gevoerd. Uiteindelijk was iedereen toch wel opgelucht en hebben Elien en ik ook onze zin gekregen, nl dat ons level in twee gesplitst wordt. We gaan ons vooral bezighouden met de hele kleintjes in een aparte klas. Na de break zullen we nog een uurtje met de iets grotere kinderen werken. Na de vergadering was iedereen precies wel tevreden en hebben ons ook direct geholpen met het ‘inrichten’ van ons klasje, bankjes zetten, postertjes hangen, zand wegvegen,… het ziet er al een gezelligere boel uit dan voordien. We zien het volledig zitten om maandag te starten. Hoe het verloopt, hoor je nog wel 

Voor de rest is deze week eigenlijk redelijk rustig verlopen. Dinsdagavond zijn we uitgenodigd geweest op een verjaardag van een leerling van het schooltje. We hadden met de leerkrachten afgesproken op school en Matty heeft ons meteen meegenomen naar haar huisje, waar we allemaal Afrikaanse kleren mochten lenen voor die avond. Heel leuk dus. We zagen er allemaal beeldig en ook wel een beetje grappig uit  we werden dan ook genoeg nagevloten op de weg naar de verjaardag. Tubabs met afrikaanse kleren 
Het verjaardagsfeestje was eigenlijk helemaal niet wat we verwacht hadden. Het verliep allemaal heel chaotisch, niemand lachte echt, we waren precies eregasten die moesten dansen en iedereen staarde ons ook aan. De birthdayboy moest heel de tijd achter een klein tafeltje staan met een fotograaf voor hem die heel de tijd foto’s nam. We moesten ook allemaal een stukje taart in zijn mond steken. Vreemd vreemd vreemd. We voelden ons allemaal niet zo op ons gemak. We hebben wel een heel lekker drankje leren kennen, ‘Baobab juice’, met kokos, baobab, banaan, suiker en melk. Precies een milkshake. Hmmmm !!
Woensdagnacht heeft Elien heel de nacht niet geslapen. Rond vijf uur kreeg ze krampen met gevolg van 5 tot 11u constant op het toilet en heel veel overgegeven. Ook ik ben dan wakker geworden en heb Elien kunnen aflossen op het toilet, een soort van beurtrolsysteem. Afgezien dat we hebben, jonges toch. We zijn dan niet naar het schooltje gegaan en hebben de hele dag geslapen, met enkele pauzes naar het toilet.  gelukkig hadden we elkaar nog !!
Wat we wel lief vonden, was dat de leerkrachten ons allemaal wilden zien. Ze stonden hier na het schooltje met z’n 4 in ons appartement. Echt heel lief, maar we hadden er toch niet zo veel behoefte aan als je ziek bent. Gelukkig was het de dag nadien veel beter en stonden we weer paraat voor de 80 à 100 kinderen.
Vandaag zijn we op bezoek geweest bij Babu, een vriend van ons. Hij wilde ons zijn familie tonen en laten zien waar ze woonden. De hele familie woont op één compound, waar ze appelsienen, grapefruit, casavé, bananen, mango’s (die waarschijnlijk pas rijp zijn als wij vertrekken, doeme toch  ),… Een echte boerderij !! Het was best wel gezellig, maar hier in Afrika is het normaal dat je ergens naartoe gaat, en je daar gewoon heel de dag op je luie kont zit en niets doet. Dit vinden we nog altijd wel wat vreemd, dus vrienden, als we thuis zijn en niets doen, blame it on Africa .
Toen we terug op ons appartement waren, hebben we het een schitterende idee gekregen om het een beetje te verbouwen, haha we hebben onze keuken een beetje anders geschikt, omdat deze toch wel wat krap was en de living is nu ook veel gezelliger. We hebben nog eens goed geschrobt ook, maar de beestjes blijven maar terugkeren. We gebruiken nog steeds de ijskast bij de andere meisjes, maar we moetne hier wel een oplossing voor vinden aangezien we nog 2 weken langer blijven dan hen. Oei oei. Onze huisdieren bestaan dus vooral uit heeel heel veel kleine vieze vuile harige insecten. We weten niet zo goed welke soort het is. Kakkerlakken hebben we uiteindelijk toch maar naar een ander huis gestuurd, we waren ze een beetje beu. Morgen staat er een dagje wassen en schoolwerk op het programma!! Joepie…

Tot binnen enkele dagjes !!

Elien en Sofie!

Oh ja, scoutsvrienden, ijsberen is hier zeker van de orde telkens we een douche nemen. volgend jaar zal ik dus de eerste zijn die in de vijver van de lilse bergen zit :D

op vraag van de mama

hey, op vraag van de mama hier een dagindeling:
7u: wekker loopt af......snooze
7u10: second snooze
7u20: van onder die muskiettenet :)
dan eten, wassen, insmeren...
8u: vertrekken naar school
8u15: aankomst school
9u: start met de lessen
van 11 tot 12u break
12-13u: lessen
13u zijn de lessen gedaan!
tegen dat we dan terug zijn is het vaak 14u, degene die na de markt gaan zijn terug om 15u.dan eten voor middag en dan bekomen van de warmte, dusja efkes luieren...
daarna soms werken voor school, internet... dan tussen 18u en 20u eten voor avond, dan loopt iedereen onze deur plat en tegen dan ist tussen 22u en 23u en gaan we opt gemakske slapen. maar voor slapen gaan, doen sofie en ik nog altijd eens een reflectie van de dag :) efkes hartjes luchten, nog eens goe lachen, geen beesten te bespeuren????????? oke, dan slapen...

jaja beesten, hebben al bezoek gehad van een prachtige exemplaar van een spin, kakkerlakken en ander klein ongedierte :) maar ik heb nog altijd geen beten van muggen of iets, sofie heeft al 2, wat ook goed is he!!!

zeg geniet van de kou :) wordt vooral niet jaloers van onze foto"s!!!
dikke zoen van ons!

nog een beetje foto's..... geniet ervan

een weekje later

Hoi vrienden !!

Vrijdag na het internetcafé zijn we samen met Hanne en Liesbeth even gaan toeristen. We hebben een plaatselijk marktje bezocht, waar we 3 hoofddoeken en een rokje hebben gekocht. We konden niet kijken op ons gemak, omdat iedereen ons meteen aansprak om even een kijkje te nemen bij zijn/haar stand. Wanneer we iets mooi vonden en we er naar wezen, haalden de mensen het al meteen uit hun rek om het ons te laten passen. Vreemd vreemd, maar in vergelijking met Turkije was dit redelijk normaal. Elien was een krak in het afbieden. Eerst koste een hoofddoek 350 dalasi, maar uiteindelijk hebben we elk 100 betaald. Tof dat ze mee is :D
Daarna hebben we ons een keertje op een terras gesmeten en een goei glas wijn gedronken. ZALIG ! 
De volgende dag hebben we een ‘uitgeslapen’ (tot half 10). We werden wakker gemaakt door onze plaatselijke wekker (een vogel die met zijn snavel tokt op ons raam, niet erg aangenaam )
Mannekes, we hebben weer iets bijgeleerd!! We vonden tijd om onze eerste was onder handen te nemen. Samen met Leddi hebben we gewassen. Wat een avontuur!! We hebben goed gelachen en afgezien ook. Wat een werk!! Onze handen hebben het geweten, want ze staan al vol met wondjes. Redelijk pijnlijk, vooral omdat dit hier niet zo rap geneest. Achja, zo worden we harde, echte Afrikaanse vrouwen.
Het begon al vroeg warm te worden, waardoor we besloten om een middagje op het strand te gaan luieren. Babu zegt dat we al een kleurtje krijgen, woehoew !
Ook hier hebben we weer wat gezien. De golven waren immens hoog, waardoor er een rode vlag uithing. Toen we wilden vertrekken, liepen er allemaal mensen voorbij. Er was er blijkbaar eentje aan het verdrinken. Jongens toch. Na het strand zijn we er nog ene gaan drinken en zijn we op restaurant geweest bij Ali Baba. We hebben Benichin Chicken gegeten. Amai, onze maag is geloof ik al wel wat gekrompen, want het was veel te veel, haha. We hebben wel goed doorgegeten, zodat we voor de donker (19u30) terug in ons appartementje waren.
Zondag zijn we weer redelijk vroeg opgestaan. Elien kon niet meer slapen !! Grrrrrr !!!  We waren om 09u00 op, maar tegen 11u00 hadden we toch gegeten en ons gewassen. African time eh mensen 
Tegen de middag hebben we onze lessen voor morgen voorbereid en zijn we ook nog even bezig geweest met verslagen typen en foto’s selecteren voor de blog. Tegen 12u00 kwam er ineens een kerel toe die we al wel een paar keer hadden gezien, maar niemand kent zijn naam en we kunnen hem ook niet zo goed verstaan. Vrijdagavond hadden we Babu uitgenodigt om bij ons spaghetti te komen eten en die gast was er plots ook bij, waardoor we niet anders konden dan hem ook eten te geven. We denken dat hij hier vandaag weer was om ook terug wat eten te krijgen van ons. We voelden ons allemaal een beetje ampetant, omdat we echt vandaag wilden werken voor school. Die kerel zit er dan ook gewoon bij, zegt niet veel en doet ook niets ! Vreemde kerel dus. Uiteindelijk is Modou thuisgekomen en heeft hij zijn zegje gedaan en is die kerel uiteindelijk vertrokken. We hebben dan ook aan Babu en Modou gevraagd hoe we daar mee moeten omgaan en blijkbaar is het hier niet vreemd dat we dan gewoon zeggen dat we voor school moeten werken en even met rust gelaten willen worden. Modou zei ook dat hij er op let welke mensen hier toekomen en dat hij tegen de ‘foute’ kerels zegt dat ze moeten vertrekken. Hij zorgt dus wel degelijk goed voor ons en Babu ook. We hadden vanmorgen gevraagd aan Leddi of ze wilde koken voor ons voor ’s avonds. Ze vond dit geen probleem en we hebben haar dan wat geld gegeven om inkopen te doen. Om 18u00 kwam ze toe met de eerste schotel en zei ze dat dit lunch was. Lekker, spicy en ook zeker genoeg. Na het eten zei ze dat dinner nog volgt na enkele uren. Haha, vaste tijdstippen voor eten hebben ze zeker niet!! Ze eten wanneer het voor hun uitkomt. We zijn dan samen met Babu en Leddi even een ‘kleine’ wandeling gaan maken op het strand, waar er blijkbaar weer eentje aan het verdrinken was. Zo zot ! Na de wandeling hadden we eigenlijk nog geen honger, maar toch ging het allemaal redelijk vlot binnen, hmmmm.
Voor ons is het zeker en vast wel wennen dat er hier altijd volk aanwezig is. Mensen lopen hier binnen en buiten, alsof het hun eigen huis is. Aanpassen dus voor ons die eigenlijk wel gesteld zijn op hun privacy. Je wordt trouwens ook nog altijd aangesproken op de baan of op het strand. Hellow girls, how are you, what’s your name,…. Oh, by the way, onze gambiaanse namen zijn Sofia(voor Sofie ;-) ) en Aïsha (voor Elien).
Voor de mensen die ons veel te hard missen en ons misschien een voedselpakket willen opsturen met Eclairs voor Elien en Speculaaspasta voor Sofie , ons adres:
C/O Elien Vanslambrouck of Sofie Jacobs Modou Ceesay
P.O. Box 2515
Serekund
The Gambia
West Africa


Vele lieve groetjes, knuffeltjes en kusjes
Sofia en Aïsha

TUWAB !!

Haha, wist niet wat we anders al titel moesten nemen :D
Dank je wel allemaal voor de lieve berichtjes, wordt er helemaal soft van en Elien ook wel denk ik :)
Ondertussen hebben we nog wat meegemaakt op het schooltje, er is echt niets van structuur en als wij "les" aan het geven zijn, lopen de twee leerkrachten heel de tijd binnen en buiten, als ze al zijn komen opdagen. Dit wordt sowieso nog een uitdagving voor ons, amai !!
Nog iets dat we meegemaakt hebben : dinsdag zijn we naar het strand geweest met de leerkrachten, we hebben er wat gevoetbald, gevolleybald en ook een wandeling gemaakt langs het strand en jonges we heben daar een dode vis gevonden "barakuda". de leerkrachten waren helemaal blij dat we hem gevonden hadden en de volgende dag draaide ze hdm in de pot, ook voor ons. niet zo smakelijk, maar het is onbeleefd om er niet van te eten, met lange tanden hebben we het toch maar gedaan en Hanne heeft misschien ook een oog opgegeten, het was wat krokant, haha :D Ogen en kop is allemaal eetbaar hier, jakkes !!

Kijk ook eens op de blogs van de andere meisjes voor foto"s want bij ons lukt het niet zo goed. de internetverbinding is iets te traag !! Volgende keer wordt er dan wat meer tijd uitgetrokken voor de fotos. Excuses hiervoor !!
Dikke kus
Elien en Sofie

Onze eerste verhalen :-)

Hallo thuisfront,
Na een turbulente vlucht van 8 uur, met tussenstop in Dakar, kwamen we aan in Banjul International Airport rond 18u30. Het was wel komisch, we stapten uit het vliegtuig en er stond al een hele horde mensen te kijken naar ons .
We werden ook meteen geholpen met het dragen van onze bagage, mist een ferme vergoeding ( 50 eurocent was echt wel niet genoeg, we hebben het mogen horen, haha). Modou stond ons op te wachten. Het is een toffe, betrouwbare gast!
Eenmaal uit de luchthaven werden we overrompeld door de plaatselijke bevolking. Ze sloegen meteen een praatje, met als gevolg de vragen ‘ ben je getrouwd? ‘ ‘ Hoe oud ben je?’ ‘ Heb je een vriend?’… ‘ eerste keer in Gambia?? Waarop we antwoorden ‘ ja ‘, ‘ ohh, dan zal ik je wel rondleiden in Gambia!!!’. Assertiviteit is hier zeker aan de orde!  We werden echt overrompeld en snakten naar een beetje rust! Ze hingen zelfs aan onze auto, niet normaal!
Eenmaal op de weg zagen we veel mensen langs de weg staan, zwaaiend voor een lift.. We vroegen aan onze chauffeur wat dit was, waarop hij zei dat die mensen gewoon een lift nodig hebben om naar familie of iets te gaan. Modou heeft dan onze appartementjes getoond en ons meteen meegepakt naar Senegambia om iets te eten ( pizza) en geld te wisselen. Daarna op het gemak met ons zessen onze pizza naar binnen gespeeld en dan proberen te gaan slapen… Wat een dag!
Dag 1:
Vanmorgen heeft Modou’s vrouw ons meegenomen naar de markt in Kerr Sering. Wat een shock!!!!!!!!!!
We liepen alle 6 stil achter Mariama en wisten niet waar eerst gezien. Veel eten, veel vliegen, veel kijkende ogen op ons gericht, een speciale geur,… eerlijk gezegd, we voelden ons er nog niet echt goed. Het zal ons wat tijd kosten om dit gewoon te worden. We maakten ook nog eens kennis met Omar zijn mama! Wanneer we terug wandelden, was het wel leuk om al de kindjes te zien die naar ons toe liepen. Ze riepen telkens ‘ tuwwab ‘ ( blanke ).
We hadden met Modou afgesproken rond 11u om naar de markt in Serrakunda te gaan. We hebben moeten wachten tot rond 15uur voor dat hij kwam opdagen, jaja, opjagen gaan we niet mogen doen! Eenmaal in Serrakunda was het een echte heksenketel. Je ziet het verschil niet tussen baan en voetpad, alle mensen lopen door elkaar en hier een daar een auto, een geit… druk, druk, druk! We moesten van Mariama achter elkaar lopen omdat het zo druk is. We voelden een nog meer shock effect dan in de voormiddag. We voelden ons als een attractie, iedereen kwam naar ons, keek naar ons, raakte ons aan… Eventjes wennen! We kochten eten om ’s avonds te kunnen koken voor de leerkrachten van het schooltje. We hielpen ’ s avonds Mariama met het koken, was echt wel leuk!! De Gambianen leven in groep, dat merken we genoeg, want er komen hier constant mensen op bezoek. We begonnen om 17uur aan het eten en om 21u00 hebben we kunnen eten. Lang moeten wachten, maar twas ozo lekker! Haha met onze handen!!! Dit zijn we vlug gewoon, enkel de techniek van het kneden nog niet •.Het eerste contact met de leraren was echt wel leuk!! We hebben veel gelachen, toffe bende! Maar vraag ons niet naar alle namen van mensen die we hebben gezien, want deze kunnen we zeker nog niet onthouden!
Dag 2:
Deze morgen zijn we voor de eerste keer naar het schooltje geweest. Wat een hartelijke ontvangst! De kindjes hebben voor ons gezongen, we werden er allemaal een beetje stil van.
Daarna hebben we ons opgesplitst, elk 2 personen in een level. Sofie en ik zaten in Level 1, bij de gastjes van ongeveer 3 jaar. De leraren waren Matty en Lamin. We werden er al een beetje in gesmeten, want we kregen opeens een krijtje in onze handen en begin maar e…. Met een bang hartje zijn we toch begonnen met rekenen en alfabet. Het was wel confronterend om te zien dat kindjes van 2,5 jaar al tot honderd kunnen tellen, ze ratelen het gewoon af, zonder er bij stil te staan wat ze zeggen. Ook het alfabet wordt voorgezegd wat ze gewoon nazeggen. We vonden het wel leuk, maar er is zeker veel werk aan de winkel! Daarna hebben we even samen gezeten met Keba, Matty, Aisha, Lamin en Sulliman.
Maandag starten we echt met les geven, deze week is het nog wat observeren, maar af en toe wat toch eens inspringen. We vonden het allemaal wel leuk om in het schooltje te zijn, de kindjes hangen ook echt aan je!
Na een indrukwekkende voormiddag in het schooltje zijn we met alle leerkrachten naar de zee geweest. Waw!!! Zo’n romantische, rustgevende plaats. We hebben samen gevoetbald, gevolleybald en wat gewandeld. Het is wel leuk om hen op een ontspannende manier beter te leren kennen!
Je ziet wel, het is hier wel een leuke, drukke bedoening! Als we in ons appartementje zitten kan het zijn dat er opeens een man of 5 binnenstormt. Jaja nu kijken ze nog eens raar, maar het is kwestie van aanpassen he!
We kunnen eigenlijk blijven vertellen, maar misschien zeggen onze foto’s ook al genoeg!
Tot een dezer dagen koud Belgen landje!! Warme groetjes (30 graden, woehoew!) uit Kololi (Kerr Sering)

Elien en Sofie!!

Oh ja, Sofie blijkt trouwens een heel afrikaanse naam te zijn. Wanneer ik mijn naam zeg, zeggen ze allemaal dat het heel Afrikaans is. We hebben weer iets bijgeleerd 